به گزارش فرم نو به نقل از مهر، تیم ملی کبدی بانوان ایران در بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا با ترکیبی جوان تر از دوره های پیشین به میدان رفت و با کسب نشان نقره یک پله نسبت به دوره قبل صعود کرد. رسیدن به فینال و شکست چین تایپه بعد از هشت سال از مهم ترین اتفاقات این تیم در رقابتهای ناگویا بود نتایجی که می تواند نشانه ای از تغییر نسل و ظهور ظرفیتهای تازه در کبدی بانوان ایران باشد.
زهرا آسترکی و آتنا مددی دو ملی پوش کبدی ایران با حاضرشدن در خبرگزاری مهر از حضورشان در بیستمین دوره بازیهای آسیایی و کسب نشان نقره در این رویداد مهم گفتند و البته به دغدغه هایی هم که برای آینده دارند اشاره کردند.
* میزبانی مسابقات را چگونه دیدید؟
زهرا آسترکی: به نظرم میزبانی خیلی خوب نبود. چینی ها در بحث میزبانی خیلی قوی هستند و به نظرم یکی از نقاط قوتشان همین است اما اینجا احساس کردم مدیریت بحران خیلی ضعیف بود. بطورمثال اگر یک نفر اضافه می شد یا مشکلی پیش می آمد نمی دانستند باید چه کار کنند. یک مورد را یادم هست که آب معدنی نبود. من رفتم و به چند نفر از داوطلبان گفتم که چنین مشکلی وجود دارد. واکنش شان هم تقریبا از روی تعجب بود و برای چنین شرایطی برنامه مشخصی نداشتند. در نهایت خودم مجبور شدم بروم و برای بچه ها آب تهیه کنم.
آتنا مددی: یک نکته دیگر هم این بود که در ژاپن برنامه ریزی برای رفت وآمد خیلی عجیب بود. بطورمثال ممکن بود ورزشکار فقط برای افتتاحیه مسابقات برود و بعد برگردد و در عمل برنامه خاص دیگری برایش درنظر گرفته نشده باشد. حتی یک دفعه ما خیلی زود از مراسم خارج شدیم و بعد این مورد وایرال شد که چرا ایرانیان زود رفتند. در صورتیکه مسئله این نبود ما برنامه دیگری داشتیم و شرایط رفت وآمد هم مناسب نبود.
* مشکل رفت وآمد به محل مسابقات هم داشتید؟
زهرا آسترکی: یک دفعه حدود یک ساعت و نیم منتظر ماندیم تا ماشین کاروان ایران بیاید. وقتی ورزشکار چنین مشکلی پیدا می کند انتظار می رود حمایت و هماهنگی بیشتری وجود داشته باشد. بالاخره ورزشکار باید بموقع به سالن مسابقات برسد و نمی شود ریسک دیر رسیدن به مسابقه را قبول کرد.
* با عنایت به این که ورزش بانوان در گذشته کمتر دیده می شد چه چیزی موجب شد شما ورزش حرفه ای آن هم رشته ای مثل کبدی را انتخاب کنید؟
زهرا آسترکی:
به نظرم علاقه و انگیزه شخصی خیلی مهم می باشد. وقتی یک دختر وارد ورزش می شود مخصوصاً در رشته ای مثل کبدی که شاید آن طور که باید دیده نشده باید انگیزه خیلی زیادی داشته باشد تا بتواند ادامه بدهد.
من خودم همیشه معتقدم که کبدی رشته مظلومی است و ورزشکاران این رشته با وجود کوشش های زیادی که می کنند آن طور که شایسته است دیده نمی شوند. اما همین که یک نفر با علاقه وارد این رشته می شود و ادامه می دهد نشان دهنده این است که انگیزه و عشق به ورزش می تواند بسیاری از موانع را پشت سر بگذارد.
* حالا که با مدال برگشتید چه حسی دارید؟
زهرا آسترکی: خیلی خوشحالم. واقعا مدال گرفتن حس فوق العاده ای دارد و امیدوارم این مدال ها ادامه داشته باشد. ان شاءالله ورزش بانوان و مخصوصاً رشته کبدی بیشتر دیده شود و حمایت بیشتری از ورزشکاران این رشته صورت بگیرد.
آتنا مددی: خیلی حس خوبی دارم و واقعا از کسب این مدال خوشحالم. امیدوارم این موفقیت ادامه دار باشد و ورزش بانوان بخصوص کبدی بیشتر دیده شود.
* اردوهای تیم ملی کجا برگزار شد؟
آتنا مددی: اردوها در استانهای مختلف برگزار گردید. دو بار در شهریار بودیم، یک دوره هم در مجموعه بعثت و یک دوره در آکادمی انجام شد.
* این جابه جایی و تنوع محل برگزاری اردوها به شما کمک می کرد یا بیشتر اذیت کننده بود؟
زهرا آسترکی: راستش بیشتر اذیت می شدیم چون بسیاری از این محل ها تجهیزات لازم را نداشتند و گاهی مجبور بودیم وسایل مورد نیازمان را خودمان جابه جا نماییم. از طرفی تغییر مداوم محل و آب وهوا هم شرایط را سخت می کرد. وقتی مقرر است برای یک مسابقه مهم آماده شوید بهتر است شرایط اردو ثابت باشد تا بدن ورزشکار بتواند خودش را با شرایط وفق بدهد.
* با توجه به این سختی ها هیچگاه به این فکر نکردید که این شرایط ارزشش را ندارد و سلامت و جانتان مهم تر است؟
زهرا آسترکی: واقعا نه. فکر می کنم ما که کبدی کار می نماییم هیچگاه به این شکل به قضیه نگاه نمی نماییم. شاید چون از ابتدا با سختی های زیادی مواجه بوده ایم دیگر برایمان تبدیل به قسمتی از مسیر شده است. شما رشته ای پیدا نمی کنید که این قدر صدمه دیدگی داشته باشد و ورزشکار بابت مسابقه، اردو و خیلی مسایل دیگر سختی بکشد اما باز هم ادامه بدهد آن هم در شرایطی که درآمد چندانی هم ندارد.
آتنا مددی: فکر می کنم ما کبدی کارها از اول با دشواری های این رشته عادت کرده ایم و شاید دیگر به این فکر نمی نماییم که بخواهیم به خاطرش کنار بکشیم.
* یعنی حتی از نظر مالی هم شرایط سخت است؟
زهرا آسترکی: خیلی دشوار می باشد. ما حتی در لیگ هم گاهی مجانی بازی می نماییم. در صورتیکه وقتی می بینیم یک ورزشکار فوتبال در رابطه با قرارداد چند میلیاردی اش صحبت می کند برای ما قابل قیاس نیست.
خود من بارها تلاش کردم برای تیم ها اسپانسر پیدا کنم در صورتیکه اصلاً وظیفه ورزشکار نیست دنبال اسپانسر بگردد. اما این کار را می نماییم چون دوست داریم تیم مان با بهترین شرایط بسته شود. گاهی چیزهایی که برای بقیه بطورکامل عادی است برای ما تبدیل به آرزو می شود. این که لباس خوب داشته باشیم، در یک محل مناسب اردو بزنیم یا دغدغه غذا و امکانات اولیه را نداشته باشیم.
* با این همه سختی چه چیزی موجب شد ادامه بدهید؟
زهرا آسترکی: شاید اگر شرایط متفاوت بود و آدم های دیگری در راه بودند هم اکنون سومین مدال گردنم بود. اما این مدال برای من خیلی شیرین است چون برایش خیلی زحمت کشیدم و واقعا احساس می کنم حقم بود به آن برسم.
آتنا مددی: تمریناتمان واقعا دشوار می باشد. حتی کشتی که پیش از شروع مسابقه برای گرم کردن و آماده شدن انجام می دهیم تقریبا قسمتی از روتین همیشگی ماست. در تمرینات تیم های استانی بخصوص در تهران خیلی کشتی کار می نماییم و این بخش از تمرینات فشار زیادی دارد.
* یک ورزشکار کبدی تا چه سنی می تواند بشکل حرفه ای ادامه بدهد؟
زهرا آسترکی: معمولا دوره حرفه ای ورزشکاران کبدی تا ابتدای یا اواسط دهه ۳۰ ادامه دارد اما استثنا هم وجود دارد. بطورمثال کاپیتان تیم ملی مردان که یکی از پرافتخارترین و محبوب ترین بازیکنان کبدی دنیاست هنوز در حدود ۳۶ سالگی بازی می کند. بدین سبب نمی شود برای همه یک سن مشخص تعیین کرد و خیلی به شرایط بدنی و سابقه ورزشکار بستگی دارد.
* باتوجه به نتایجی که در بازیهای آسیایی و مسابقات جهانی گرفتید رقیب اصلی ایران بازهم هند است یا کشورهای دیگری هم درحال پیشرفت هستند؟
زهرا آسترکی: هند بازهم یکی از اصلی ترین رقبای ماست اما کشورهای دیگری هم به سرعت درحال پیشرفت هستند. ما در جاکارتا باختیم، در هانگژو هم شکست خوردیم و در مسابقات جهانی هم نتیجه دلخواهمان را نگرفتیم.
در خارج از آسیا هم کشورهایی مثل کانادا، آمریکا و استرالیا روی کبدی تمرکز کرده اند و دارند برای این رشته کار می کنند. البته سطح آنها با هند قابل قیاس نیست ولی روند پیشرفتشان قابل توجه است.
* آیا برای شما فرصتی وجود دارد که به عنوان بازیکن یا مربی در کشورهای دیگر فعالیت کنید؟
زهرا آسترکی: باید وجود داشته باشد اما درحال حاضر خیلی جدی نیست. به عنوان مربی یا بازیکن می توانیم از تجربه و رزومه ای که داریم استفاده نماییم و در کشورهای دیگر فعالیت داشته باشیم اما چنین فرصت هایی هنوز بشکل جدی برای ما فراهم نشده است. به نظرم فدراسیون آسیا و فدراسیون جهانی می توانند دراین خصوص اهمیت بالای ی داشته باشند و شرایطی ایجاد کنند که مربیان و بازیکنان ایرانی بتوانند در کشورهای دیگر فعالیت کنند.
آتنا مددی: این فرصت ها باید وجود داشته باشد اما هنوز بشکل جدی فراهم نشده است. امیدوارم فدراسیون های آسیایی و جهان بتوانند زمینه فعالیت بازیکنان و مربیان ایرانی در کشورهای دیگر را فراهم آورند.
* باتوجه به حضور ایرانیان در سطوح مدیریتی فدراسیون جهانی فکر می کنید این فرصت بیشتر وجود دارد؟
زهرا آسترکی: بطور قطع. هم اکنون آقای اورسجی رئیس کنفدراسیون آسیا هستند و این جایگاه خیلی مهمی است. به نظرم این فرصت وجود دارد که از چنین جایگاه هایی برای ایجاد ارتباط و فراهم کردن فرصتهای بیشتر برای ورزشکاران و مربیان ایرانی استفاده گردد.
* در بعضی رشته ها مثل هاکی روی یخ خود ورزشکاران و مربیان برای ایجاد باشگاه و توسعه رشته اقدام نموده اند. در کبدی هم میتوان چنین کاری انجام داد؟
زهرا آسترکی: چون که نه. اتفاقاً کبدی از نظر سخت افزاری رشته پیچیده ای نیست و برای شروع امکانات خیلی خاصی نیاز ندارد. یک سالن مناسب و فضای کافی می تواند برای شروع کار بس باشد.
ما هم قبلاً چند باشگاه داشتیم. حتی یک دفعه سال ۹۷ با هزینه اسپانسر حدود ۴۰ میلیون تومان برای تجهیز یک سالن هزینه کردیم تا بتوانیم فضای مناسبی برای تمرین داشته باشیم و کمتر درگیر مشکلات سالن های دیگر باشیم.
آتنا مددی: اکنون هم بچه ها در ورامین باشگاه خودشان را دارند و فعالیت می نمایند.
* جهت راه اندازی باشگاه کبدی چه امکاناتی لازم است؟
زهرا آسترکی: واقعا امکانات پیچیده ای نمی خواهد. مهم ترین چیز یک سالن مناسب است؛ ترجیحاً سالنی که سقف بلند و فضای کافی داشته باشد. از نظر تجهیزات کبدی نسبت به بسیاری از رشته ها امکانات خاصی نیاز ندارد.
* لیگ کبدی بانوان اکنون چه طور برگزار می شود؟
زهرا آسترکی: معمولا چند تیم در یک بازه کوتاه جمع می شوند و بازیها را در چند روز برگزار می کنند. بطورمثال اگر هشت تیم داشته باشیم همه در همان چند روز با هم مسابقه می دهند و بعد زمان دور بازگشت اعلام می شود.
البته قبلاً شرایط بهتر بود. بطورمثال در سالیان ۹۷ و ۹۸ مسابقات در چهار مرحله برگزار می شد. شکل ایده آل این است که لیگ به شکل منظم و هفتگی برگزار گردد اما کمبود اسپانسر و مشکلات مالی مخصوصاً در شهر های دیگر اجازه نمی دهد لیگ به این شکل برگزار گردد.
* خودتان چه طور وارد کبدی شدید؟ پیش از آن ورزش دیگری انجام می دادید؟
زهرا آسترکی: من پیش از کبدی وقتی خیلی کوچک تر بودم حدود ۶ سال ژیمناستیک کار می کردم. پس از آن مدتی ورزش حرفه ای نداشتم تا این که در دوران مدرسه با کبدی آشنا شدم.
آتنا مددی: من هم بوسیله مربی خودم و استعدادیابی در مدارس با کبدی آشنا شدم.
* یعنی کبدی را بوسیله مدرسه شروع کردید؟
زهرا مددی: در حقیقت بوسیله استعدادیابی مدارس با کبدی آشنا شدم. مربی ها با همکاری آموزش و پرورش و تربیت بدنی به مدارس می آمدند و بچه هایی را که فکر می کردند استعداد دارند شناسایی می کردند.
مثلاً قد، قدرت بدنی، سرعت و آمادگی جسمانی را بررسی می کردند و از بچه ها تست می گرفتند. اگر احساس می کردند کسی استعداد کبدی دارد به او معرفی نامه می دادند تا بتواند وارد این رشته شود. این طور بود که من هم به شکلی به شکل اتفاقی وارد کبدی شدم و بعد کم کم علاقمند شدم و مسیر حرفه ای ام را ادامه دادم.
* پیش از این که وارد کبدی شوید چه رشته هایی را تجربه کرده بودید؟
زهرا آسترکی: من از بچگی تقریبا در بیشتر رشته ها استعداد داشتم و بسیاری از ورزش ها را بلد بودم. کاراته را به شکل حرفه ای و در سبک کیوکوشین کار می کردم و حتی برای مسابقات انتخاب شدم اما هزینه های مسابقات و اردوها خیلی بالا بود و باید همه هزینه ها را خودمان پرداخت می کردیم بنابراین حتی وقتی انتخاب شدم به خانواده نگفتم که باید بروم.
هندبال هم کار کردم و دروازه بان بودم و حتی به اردو دعوت شدم اما در ادامه اتفاقاتی افتاد و دیگر ادامه ندادم. پس از آن مدتی تکواندو کار کردم و در همان زمان بود که با کبدی آشنا شدم.
* چه طور وارد کبدی شدید؟
زهرا آسترکی: مربی من خانم دانش برای استعدادیابی کبدی به باشگاه آمده بود. خانم دانش اجازه داد بچه هایی که علاقه دارند کبدی را هم امتحان کنند. من هم چون از قبل ورزش های مختلفی انجام داده بودم بازی را بلد بودم. مربی کبدی از من خواست در تمرینات تیمشان شرکت کنم. حدود پنج ماه با تیم تمرین کردم و بعد در مسابقات قهرمانی کشور جوانان شرکت کردیم و قهرمان شدیم. از همان جا مسیرم در کبدی جدی تر شد و بعد به تیم ملی رسیدم.
* از همان اول دوست داشتید به تیم ملی برسید؟
زهرا آسترکی: بله خیلی. من از به تیم ملی واقعا حس خاصی دارم. شاید یکی از دلایلش این باشد که خیلی وطن پرستم و علاقه زیادی به ایران دارم. در تهران به دنیا آمدم و در جنوب شرق تهران بزرگ شدم و همیشه به جایی که در آن بزرگ شده ام و اصالتم افتخار می کنم.
این حس در خانواده ما هم وجود دارد. خانواده مادری و پدری ام ورزشی هستند و ورزش همیشه بخش مهمی از زندگی مان بوده است. خواهرم هم هم اکنون در اردوهای تیم ملی حضور دارد.
* یعنی حضور در تیم ملی برایتان فقط بحث مالی نیست؟
زهرا آسترکی: اصلاً. اگر فقط بحث مالی بود شاید بسیاری از مسیرها را انتخاب می کردیم. برای من پوشیدن پیراهن تیم ملی و بازی کردن برای ایران یک حس بطورکامل متفاوت می باشد. حتی روی بازویم تتوی ایران زده ام. این نشان داده است که علاقه ام به کشورم فقط در حد حرف نیست. واقعا برایم مهم می باشد که برای ایران بازی کنم.
* اگر از هند پیشنهاد داشته باشید حاضر می شوید برای تیم ملی آنها بازی کنید؟
زهرا آسترکی: اصلاً. من صددرصد دوست دارم برای کشور خودم بازی کنم. حتی اگر پیشنهاد خیلی خوبی هم باشد نمی توانم تصور کنم که پیراهن تیم ملی کشور دیگری را بپوشم. این حس برای من قابل معامله نیست.
آتنا مددی: من هم ترجیح می دهم برای کشور خودم بازی کنم. حتی اگر پیشنهاد خیلی خوبی هم داشته باشم نمی توانم خودم را با پیراهن تیم ملی کشور دیگری تصور کنم.
* پس مهم ترین انگیزه شما برای بازی در تیم ملی چیست؟
زهرا آسترکی: عشق به کشور و پیراهن تیم ملی. شاید در باشگاه بحث درآمد هم مطرح باشد اما وقتی وارد تیم ملی می شویم قضیه فرق می کند. آنجا برای کشورمان بازی می نماییم و این موضوع انگیزه خیلی بزرگی است.
* برای نشان نقره چه پاداشی دریافت کردید؟
زهرا آسترکی: برای نشان نقره یک میلیارد تومان پاداش تعیین شد که دریافت کردیم. البته به نظرم فدراسیون هم در نظر دارد برای مدال آوران پاداش مشخصی درنظر بگیرد.
در بعضی رشته ها مثل کشتی و دوومیدانی برای مدال های مختلف پاداش های مشخصی تعیین می شود. ما هم انتظار داریم برای ورزشکارانی که برای کشور افتخارآفرینی می کنند حمایت بیشتری وجود داشته باشد.
* با توجه به این شرایط فکر می کنید کبدی بانوان به اندازه ای که شایسته است دیده می شود؟
زهرا آسترکی: متاسفانه خیر. ما پرافتخارترین رشته تیمی بانوان هستیم اما به نظرم بسیار کم لطفی می شود. با وجود صدمه دیدگی و سختی های زیادی که تحمل می نماییم و حتی درآمد چندانی هم نداریم باز هم ادامه می دهیم. حرف من این است که حداقل بچه هایی که جدیدالورود این رشته می شوند را دلسرد نکنیم. ممکنست در میان نسل جدید استعدادهایی باشند که بتوانند آینده کبدی ایران را بسازند.
* اگر بخواهید کبدی را به نسل جدید معرفی کنید چه می گویید؟
زهرا آسترکی: کبدی واقعا ورزش هر کسی نیست. اگر کسی می خواهد وارد این رشته شود باید جسارت و روحیه جنگندگی داشته باشد. در کنار آمادگی بدنی و فنی باید بتوانید در تمام لحظات بازی با غیرت و شجاعت بازی کنید. در کبدی اگر یک لحظه بترسید ممکنست همه چیز را از دست بدهید.
* رسانه ها چه نقشی می توانند در بیشتر دیده شدن کبدی داشته باشند؟
زهرا آسترکی: پس از بازیهای آسیایی کبدی در عمل از اولویت خارج می شود. پس از هانگژو هم فقط یک دوره مسابقات قهرمانی آسیا و یک دوره مسابقات جهانی داشتیم. طبیعی است که کمبود مسابقات بین المللی هم روی شرایط تیم و ورزشکاران تأثیر می گذارد. رسانه ها می توانند با مطرح کردن مشکلات این رشته به ادامه مسیر و حمایت بیشتر کمک کنند.
* سردار آزمون اخیراً پاداش میلیاردی به دختران مدال آور تکواندو پرداخت کرد. اگر قرار باشد یک چهره شناخته شده یا ورزشکار مطرح از کبدی حمایت کند ترجیح می دهید این حمایت به شکل مالی و برای ورزشکاران باشد یا در راه رشد و توسعه این رشته هزینه شود؟ دوست دارید چه کسی از کبدی حمایت کند؟
زهرا استرکی: من دوست دارم اگر مقرر است حمایتی صورت بگیرد برای رشد و توسعه خود کبدی باشد. بطورمثال اگر زمینی در اختیارمان قرار بگیرد می توانیم «خانه کبدی» راه اندازی نماییم تا این رشته بیشتر رشد کند. ما در قسمت داوری پیشرفت خوبی داشته ایم و اعزام های خوبی هم داریم ولی دوست داریم در همه بخش ها رشد نماییم. اگر بخواهم از یک چهره هنری نام ببرم دوست دارم این پشتیبانی از سوی مهران مدیری باشد.
آتنا مددی: اگر بخواهیم از میان چهره های هنری انتخاب نماییم دوست دارم این پشتیبانی از سوی شهاب حسینی باشد و اگر قرار باشد از یک چهره ورزشی نام ببریم انتظارمان از علی دایی است.
* ویدیوی پرتاب بازیکن حریف توسط شما در ژاپن خیلی دیده شد. چقدر فضای مجازی را مهلتی برای دیده شدن خودتان و کبدی می دانید؟
زهرا آسترکی: واقعیت این است که امروز تقریبا همه چیز بوسیله گوشی دیده می شود. خیلی ها دیگر مثل گذشته سراغ سایت خبرگزاری ها نمی روند و بیشتر بلاگرها و صفحات ورزشی را دنبال می کنند. بدین سبب فضای مجازی بطور قطع می تواند فرصت خوبی برای دیده شدن ورزشکار و رشته کبدی باشد. خودم هم به این مورد فکر کرده ام اما معتقدم این دیده شدن نباید به هر قیمتی باشد.
ما می توانستیم در رابطه با بسیاری از مسایل صحبت نماییم یا رفتارهایی داشته باشیم که سبب وایرال شدنمان شود اما این مدل دیده شدن را دوست نداریم. بارها دیده ایم که یک ورزشکار با یک جمله یا یک رفتار خاص وایرال شده اما این اتفاق لزوماً اتفاق مثبتی نیست. برای ما مهم تر این است که کبدی بشکل درست و حرفه ای دیده شود.
به نظرم اگر مقرر است این رشته بیشتر دیده شود بخش زیادی از آن باید بوسیله مسؤلان و پشتیبانی از خود کبدی اتفاق بیفتد. هرچقدر به این رشته بیشتر بها داده شود افراد بیشتری بسمت کبدی می آیند، سالن های مناسب ساخته شود، تماشاگران برای دیدن مسابقات حضور پیدا کنند و فرصت ها و برنامه های جذاب تری برای کبدی ایجاد شود طبیعتاً این رشته هم بیشتر دیده خواهد شد.
آتنا مددی: این که تعداد دنبال کننده های ما بالا برود خوب است اما هدف نباید فقط این باشد که بطورمثال در اینستاگرام یک محصول یا برند خاص را تبلیغ نماییم. من شخصاً این مدل را خیلی نمی پسندم. اگر مقرر است ورزشکار الگوی دیگران باشد باید مراقب باشد چه تصویری از خودش و سبک زندگی اش ارائه می کند. به نظرم دیده شدن کبدی زمانی پرارزش است که از مسیر درست و در شأن این رشته اتفاق بیفتد. بهترین راه این است که مسابقات ما از جانب رسانه ملی ایران پخش شود. چیزی که در فضای مجازی باشد نهایتاً عمر یک هفته ای خواهد داشت.
* سخن پایانی؟
زهرا آسترکی: فدراسیون کبدی در مقایسه با فدراسیون هایی مثل کشتی، والیبال و تکواندو بودجه و هزینه خیلی کمتری دارد؛ این در شرایطی است که به نظرم کبدی یکی از پرافتخارترین رشته های ماست.
از آقای اورسجی هم تشکر می کنم که همیشه تلاش می کنند بهترین نتیجه را از ما بگیرند. من ۱۲ سال پشت در بازیهای آسیایی ماندم و امسال وقتی روی سکو بودم و مدالم را نگاه می کردم بغض کرده بودم به من گفتند: «زهرا این مدال حاصل سال ها سختی، تلاش و زحمت توست. واقعا مدالت باارزش است و به تو افتخار می کنم.» این جمله واقعا برای من پرارزش بود و از ایشان بابت تمام زحماتی که برای ما کشیده اند، تشکر می کنم.
در عین حال از وزارت ورزش و سایر مسؤلان می خواهم از فدراسیون کبدی حمایت بیشتری داشته باشند. آقای اورسجی هم اکنون رئیس فدراسیون آسیایی هستند و می توانند برای کبدی ایران اتفاقات خوبی رقم بزنند. امیدوارم با حمایت بیشتر و جذب اسپانسر شرایط فدراسیون بهتر شود تا هم برای بازیهای داخل سالن ریاض و هم مسابقات آینده با قدرت بیشتری آماده شویم.
آتنا مددی: هند واقعا آن قدرها هم از ما دور نیست و اگر برنامه ریزی و حمایت مناسبی داشته باشیم می توانیم به این تیم نزدیک شویم. امیدوارم در بازیهای آسیایی بعدی بتوانیم بهترین و خوشرنگ ترین مدال را برای ایران به دست بیاوریم.
به اجمال، البته سطح آنها با هند قابل مقایسه نیست ولی روند پیشرفتشان قابل توجه است. شکل ایده آل این است که لیگ به صورت منظم و هفتگی برگزار شود اما کمبود اسپانسر و مشکلات مالی مخصوصاً در شهر های دیگر اجازه نمی دهد لیگ به این شکل برگزار شود. بارها دیده ایم که یک ورزشکار با یک جمله یا یک رفتار خاص وایرال شده اما این اتفاق لزوماً اتفاق مثبتی نیست.
منبع: formeno.ir