فرم نو

کارلو آنچلوتی، سرمربی تیم ملی برزیل، در گفت و گویی اختصاصی با نشریه گاردین در رابطه با هدایت مهم ترین تیم ملی، چگونگی گرفتن بهترین عملکرد از وینیسیوس جونیور و آن چه در مادرید آموخته صحبت می کند.
آیا کارلو آنچلوتی مردی جاه طلب است؟ مربی ایتالیایی به عقب تکیه می دهد و لبخند می زند. «من؟ جاه طلب نیستم. چرا؟ چرا این را می پرسید؟»
دلیل این سوال ساده است: این مرد ۶۶ ساله یکی از موفق ترین مربیان تاریخ است؛ با پنج قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا و عناوین قهرمانی لیگ در انگلیس، فرانسه، آلمان، ایتالیا و اسپانیا. اما او هنوز بیشتر می خواهد. وی در ماه می گذشته به عنوان سرمربی برزیل انتخاب شد با یک هدف: قهرمانی در جام جهانی.
آنچلوتی می گوید: «من وسواس بردن ندارم. چیزی که دارم اشتیاق برای لذت بردن از لحظاتی است که فوتبال به من داده. وسواس قهرمانی در جام جهانی را ندارم، اما از لحظه ای که در آن زندگی می کنم، یعنی هدایت مهم ترین تیم ملی جهان، لذت می برم.»
آنچلوتی در جام جهانی بازی کرده اما این نخستین بار است که در این تورنمنت هدایت یک تیم را بر عهده خواهد داشت. ماموریت او بازگرداندن برزیل به قله جهان و خاتمه دادن به خشکسالی ای است که از سال ۲۰۰۲ ادامه دارد؛ دوره ای که برابر با طولانی ترین فاصله بدون قهرمانی برزیل در جام جهانی از زمان دوران کم فروغ بین ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۴ است. در عین حال، آنچلوتی نگران به نظر نمی رسد و یکی از دلایلش اشتیاقش به این ورزش است. او شاید ۴۷ سال را در بالاترین سطح سپری کرده باشد (۱۶ سال به عنوان بازیکن و ۳۱ سال به عنوان سرمربی) اما چیزی که در طول این گفتگوی طولانی جلب توجه می کند این است که او به هیچ عنوان شور و شوقش برای کارش را از دست نداده است. او اینجاست چون عاشق فوتبال است.
او می گوید: «نمی توانم بدون فوتبال زندگی کنم. اگر دیگر در زمین نباشم، به عنوان هوادار آنجا خواهم بود و بازی را تماشا می کنم. برای من، دیدن یک مسابقه از تلویزیون کار نیست. لذت است. من واقعا عاشق سینما هستم. فوتبال برای من مثل لذت تماشای یک فیلم است. همان حس را دارد. روزی که کارم در فوتبال تمام شود، باز هم به همان شکل تماشا خواهم کرد، بدون هیچ مشکلی.»
بسیاری از بازیکنان، آنچلوتی را بهترین مربی ای می دانند که با او کار کرده اند؛ همچون کاکا، تونی کروس، گرت بیل و وینیسیوس جونیور. پس چه چیزی او را این قدر خاص می کند؟ او با خنده می گوید: «واقعاً نمی دانم. شاید رفتار و نگرشم، روشی که با بازیکنان برخورد می کنم، احترامی که برایشان به عنوان انسان قائلم. من برای ساختن این روابط شخصی ارزش زیادی قائل هستم. کار یک مربی خیلی دشوار است چون باید چیزهای زیادی را مدیریت کنی. رابطه با بازیکنان، باشگاه، رسانه ها، هواداران. جنبه های زیادی در این شغل وجود دارد که باید مدیریت شوند. سخت ترینِ آنها رابطه با انسان هاست، و با این حال مهم ترین.»
با وجود تمام جام هایی که برده، آنچلوتی گاهی به عنوان «مربی مدیریت انسان ها» نادیده گرفته می شود؛ کسی که چون با آدم ها خوب است موفق می شود، اما شاید از نظر تاکتیکی نه. او هیچ توجهی به این ادعاها ندارد.
می گوید: «فقط به خاطر رابطه ام با بازیکنان قهرمان نمی شوم. روابط [خوب] من با بازیکنان کمک می نماید چون موجب می شود بتوانی بهترین عملکرد را از بازیکن بگیری. گاهی حتی بیش از حداکثر توانش. اما این فقط قسمتی از بازی است. برایم مهم نیست مردم بگویند تاکتیک دان خوبی هستم یا نه. تنها چیزی که می توانم بگویم این است که تمام جنبه های بازی را خیلی خوب می شناسم.»
آنچلوتی قراردادش با برزیل را تا جام جهانی ۲۰۳۰ تمدید خواهد کرد؛ زمانیکه ۷۰ ساله خواهد بود. مسن ترین مربی لیگ برتر انگلیس، دیوید مویس، ۶۳ ساله است. در لیگ برتر برزیل هم فقط سه مربی در دهه هفتم زندگی شان هستند و همه آنها از آنچلوتی جوان ترند. او می گوید: «فوتبال مدام درحال تغییر است. من اهتمام می کنم خودم را با آن چه درحال رخ دادن است تطبیق دهم. فوتبال امروز تحلیلی تر، خیلی شدیدتر و فیزیکی تر است. بعضی تاکتیک ها، بخصوص دفاعی، امروز به اندازه ۱۰ سال پیش اهمیت ندارند. نسل جدید مربیان بیشتر روی بازی هجومی تمرکز دارند تا دفاع.»
با وجود این که مدت کوتاهی است هدایت برزیل را بر عهده گرفته، آنچلوتی اعتقاد دارد شناخت خوبی از این کشور و فوتبالیست هایش دارد، چون در طول دوران حرفه ای اش با بیشتر از ۴۰ بازیکن برزیلی کار کرده است. همین تجربه در گرفتن این شغل نقش داشت. او می گوید: «من واقعا روحیه برزیلی را دوست دارم. برزیلی ها عشق خاصی به پیراهن زرد دارند. این عشق ویژه به تیم ملی، خاصیت ای کاملا برزیلی است. در کشورهای دیگر، تیم ملی به اندازه برزیل اهمیت ندارد. برزیل فرهنگ خودش را حفظ نموده است. این کشوری است که می داند چگونه به اهمیت خانواده و مذهب ارزش بدهد. این ها چیزهایی هستند که اروپا آنها را از دست داده است. در ورزش، اروپایی ها همان عشق به پیراهن تیم ملی را ندارند. من واقعا شادی مردم برزیل، انرژی این کشور و زیبایی ریودوژانیرو را تحسین می کنم. این مورد بخصوص در کارناوال کاملا مشخص است. من واقعا برزیل را دوست دارم.»
اشاره آنچلوتی به مذهب قابل توجه است. مانند ایتالیا، بیشتر از نیمی از جمعیت برزیل کاتولیک هستند و ایمان، اصول زندگی و درس هایی برای آن فراهم می آورد. آنچلوتی می گوید: «مذهب چیزهای خوبی به من آموخته؛ مثل این که چه طور در زندگی رفتار کنم و چه طور به دیگران احترام بگذارم. من کاتولیک هستم و مذهب برایم خیلی مهم بوده و به من یاد داده انسان خوبی در این دنیا باشم.»
آیا برای به انتها رسیدن مشکلات مصدومیت دعا می کند؟ آنچلوتی با خنده می گوید: «ها، بله»، و بعد جدی تر ادامه می دهد: «این یک نگرانی است. ما همین حالا هم سه مصدومیت بزرگ داشته ایم. امیدوارم پیش از جام جهانی دیگر مشکلی نداشته باشیم.»
کشوری که در رده ششم جهان قرار دارد، تابحال ادر میلیتائو و رودریگو را از دست داده و وضعیت استواو هم بشدت نامشخص است. این مورد کار آنچلوتی را پیچیده تر کرده است. او تنها ۱۰ بازی هدایت تیم را بر عهده داشته و حاصل آن پنج برد، دو تساوی و سه شکست بوده است. در بین پازل پیدا کردن ترکیب ایده آل، آنچلوتی تلاش می کند همان کاری را که در سال ۲۰۲۴ در رئال مادرید انجام داد تکرار کند: تبدیل کردن وینیسیوس به بهترین بازیکن جهان. اما در تیم ملی برزیل، این بازیکن ۲۵ ساله نتوانسته همانطور بدرخشد. وی در ۴۷ بازی ملی تنها هشت گل زده است. اما آنچلوتی می داند چگونه این مهاجم را به اوج برساند.
آنچلوتی می گوید: «ببینید، مسئولیتی که او برای برزیل بر دوش دارد خیلی سنگین است، بخصوص اخیراً. این مسئولیت می تواند برایش بار اضافی باشد. وظیفه ما در تیم ملی این است که قسمتی از این فشار را از روی شانه هایش برداریم تا بتواند با شادی، انرژی و تمام کیفیت هایی که دارد بازی کند. من وینیسیوس را همانطور می بینم که در رئال مادرید می دیدمش: بازیکنی فوق العاده و انسانی فوق العاده که می تواند به تنهایی یک بازی را ببرد. وی در جام جهانی برای برزیل خیلی مهم خواهد بود. اما نفر شماره یک؟ ستاره تیم؟ ما به یک شماره یک نیاز نداریم. نمی توانیم همه چیز را روی یک بازیکن متمرکز نماییم. باید به عنوان یک تیم فکر نماییم. این تنها راه قهرمانی در جام جهانی است.»
آنچلوتی خویش را در موقعیتی متفاوت از بیشتر مربیان اخیر برزیل می بیند؛ مربیانی که تمام مسئولیت را به نیمار سپرده بودند. مهاجم سابق بارسلونا و پاری سن ژرمن حالا ۳۴ ساله است و برای حفظ آمادگی جسمانی گرفتار مشکل بوده. او شاید ۷۹ گل ملی داشته باشد، اما از اکتبر ۲۰۲۳ دیگر برای سلسائو بازی نکرده است.
مسئله نیمار، همانطور که انتظار می رود، اینروزها بر فضای فوتبال برزیل سایه انداخته است. نظرسنجی مؤسسه Datafolha نشان داد که ۵۳٪ برزیلی ها خواستار حضور نیمار در جام جهانی هستند، در حالیکه ۳۴٪ مخالف بودند و ۱۳٪ هنوز تصمیم نگرفته اند.
اعلام لیست جام جهانی فقط چند روز دیگر به انجام می رسد (۱۸ می) و آنچلوتی وقتی بحث احتمال حضور نیمار مطرح می شود، قاطع است. او می گوید: «دعوت شدن نیمار فقط به خودش بستگی دارد. بستگی دارد بازیکن در زمین چه چیزی نشان بدهد. این معیار کاملا مشخص است و فقط در رابطه با نیمار هم نیست. در رابطه با بیشتر بازیکنان باید استعداد و شرایط بدنی را ارزیابی کرد. در رابطه با نیمار فقط باید وضعیت جسمانی اش را بسنجیم، چون استعدادش فراتر از هر تردیدی است. بستگی به خودش دارد، نه به من.»
بازیکن باتجربه دیگری که امیدوار است در لیست باشد، تیاگو سیلوا، حامی میانی سابق چلسی و پاری سن ژرمن است که در ۴۱ سالگی فصل خوبی در پورتو داشته و امیدوار است در پنجمین جام جهانی اش بازی کند. آنچلوتی می گوید: «تیاگو سیلوا زیر نظر ما هست، بله. او خیلی خوب بازی کرده، لیگ پرتغال را برده و از نظر بدنی در شرایط فوق العاده ای قرار دارد. رهبران مهم هستند. خوشبختانه این تیم رهبران خیلی مورد احترامی دارد. رهبرانی که زیاد حرف نمی زنند اما الگوی خوبی هستند؛ مثل آلیسون، کاسمیرو، مارکینیوش و رافینیا. از این نظر، تیم در دستان خوبی است.»
این چهارمین جام جهانی آنچلوتی خواهد بود. وی در سالیان ۱۹۸۶ و ۱۹۹۰ بازیکن تیم ایتالیا بود و در سال ۱۹۹۴، آخرین باری که مسابقات در آمریکای شمالی برگزار شد، دستیار آریگو ساکی بود. بازگشت به آمریکا بعد از ۳۲ سال، برای مربی ای که تیمش آن سال به فینال رسید و در ضربات پنالتی به برزیل باخت، حس شادی و نوستالژی به همراه دارد.
برخی چیزها تغییر کرده اند؛ و به قول آنچلوتی، برای بهتر شدن. «در سال ۱۹۹۴ بازیها ظهر در نیویورک برگزار می شد و دما به ۴۳ درجه سانتی گراد می رسید. حالا زمان آغاز بازیها بهتر است. هوا مثل سال ۱۹۹۴ مشکل ساز نخواهد بود.»
وقتی آنچلوتی انتخاب شد، بیشتر تیترهای برزیل نوشتند که او بزرگ ترین باشگاه جهان را با مهم ترین تیم ملی جهان عوض کرده است. آنچلوتی می پذیرد که شباهت هایی وجود دارد، اما تفاوت های زیادی هم هست. او می گوید: «این ها دو شیوه متفاوت کار برای یک مربی هستند. اما مهم ترین چیزی که در رئال مادرید یاد گرفتم و در برزیل هم از آن استفاده می کنم، استانداردهای بالاست. وقتی سخت گیر باشی، شانس بیشتری برای بردن داری. رئال مادرید موفق ترین باشگاه جهان است چون از تمام آنهایی که آنجا کار می کنند انتظار زیادی دارد. اگر سخت گیر باشی، بهترین عملکرد را از تمام می گیری.»
آنچلوتی عاشق سگ هاست و آنها را پناهگاهی برای دوری از مشکلات فوتبال می بیند. او می گوید: «من سه سگ دارم که در کانادا هستند. سگ انسان نیست، اما از انسان وفادارتر است. سگ اهمیتی نمی دهد که ببری یا ببازی. تو را سرزنش نمی نماید. وقتی به خانه می رسی، چه برده باشی چه باخته، برای سگ اهمیتی ندارد. مهم این است که در خانه کنار آنها باشی.»
برزیل، که در گروهش با مراکش، هائیتی و اسکاتلند مواجه خواهد شد، برای قهرمان جهان شدن به چه چیزی نیاز دارد؟ آنچلوتی می گوید: «استعداد. من تیمی خیلی بااستعداد دارم. همینطور انگیزه ای که این کشور برای قهرمانی باردیگر بعد از ۲۴ سال دارد، عظیم است. مطمئنم که جام جهانی فوق العاده ای خواهیم داشت.»
به اجمال، او شاید ۴۷ سال را در بالاترین سطح سپری کرده باشد (۱۶ سال بعنوان بازیکن و ۳۱ سال بعنوان سرمربی) اما چیزی که در طول این گفتگوی طولانی جلب توجه می کند این است که او به هیچ عنوان شور و شوقش برای کارش را از دست نداده است. وی در سالیان ۱۹۸۶ و ۱۹۹۰ بازیکن تیم ایتالیا بود و در سال ۱۹۹۴، آخرین باری که مسابقات در آمریکای شمالی برگزار شد، دستیار آریگو ساکی بود. سگ انسان نیست، اما از انسان وفادارتر است.

منبع: formeno.ir